Pars – Azəri piri deməkdir


Yəhudi mənbələrində fariseylər - peruşim, pruşim kimi də qeyd olunur ki, bu da “ayrılmışlar”, “qopmuşlar” mənasındadır. Araşdırıcıların gəldiyi qənaətə görə peruşim rəmzinin kökü - paraş və ya paruş mənasında “təfsir verən” və ya “ayrılmış” deməkdir. Qədim Misir fəlsəfəsində paruş, piruş rəmzi “Pir-Şu” mənasını verir ki, bu da fironun ölümsüzlük qazanmış ruhu deməkdir. Qədim hind fəlsəfəsində Pir-Şu (paruş) rəmzi Puruşa kimi qeyd olunur. Puruşaya aid himndə bildirilir ki, “Puruşa (kişi)  İnsan-Kainatdır: Çünki Puruşa – həmişə olub və olacaq Kainatdır” (36). Puruşa eyni zamanda ruha çevrilmişdir və o “doqquz qapılı şəhərdə” - bədəndə yaşadığı kimi yaşayır. Buradakı “doqquz qapılı şəhər” rəmzi, təbii ki qədim Misirin “Böyük Enneadanın doqquzluğu” (türklərdə Toquzquz – “Doqquz Oğuz”) mənasındadır. “Doqquz qapılı şəhər” rəmzi onu göstərir ki, Puruşa dedikdə kosmik (Kamil İnsan) insan olan Adəm nəzərdə tutulmalıdır. Deməli, Puruşa – həm efir, yəni ilkin materiya və həm də ondan yaranmış pir Amonun ruhu mənasındadır. “Upanişada”larda deyilir ki, öncə bu puruşa (ruh) şəklində olan Atman (Ata-Amon) var idi. O ətrafa baxıb özündən başqa heç kimi görmədi. O ikincini istədi və özünü qucaqda olan qadın və kişi kimi yaratdı. O onları iki hissəyə böldü... O onlarla birləşdi və insanlar doğuldular və s. (37). Bu mətnin digər variantı qədim Misir yazılaırnda da qeyd olunur ki, orada yaradıcı kimi məhz pir/firon Amonun ruhu göstərilir.

Bütün bu yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, pars/fars dedikdə - pir Amonun və efirin ruhu başa düşülməlidir ki, pirlər nəsli məhz bu efirlə (ilkin materiya) vəhdət təşkil etdiklərinə görə qədimdə Allah kimi xüsusi qüdrətə sahib olmuşlar. Sufizmdə Pars rəmzi, yəni “PRS” samitləri “SRP” rəmzləri ilə eyni məna verir ki, bu da Asar-Apa mənasında Azər-Yafət deməkdir. Bu isə onu bildirir ki, əsl parslar - Yafət əsilli Azəri (Asar/Osiris) pirləridir.

Pars rəmzi Əhdi-Ətiqdə axirətdə gələn Mehdiyə, yəni Moşiaxa da aid edilir və burada xilaskar rolunda pars Kir qeyd olunur (38). Tirmizinin, Müslümün, Buxarinin və s. hədislərində də axirətdə gələn Mehdinin, fars Salmanın elindən olması qeyd edilir. Əbu Xurayraya görə, bir dəfə peyğəmbər əlini fars Salmanın çiyninə qoyub dedi: “Əgər iman ulduzlara çəkilsə də, insan tapılacaq ki, onu oradan qaytaracaq”. Bu hədisdə, axirətdə İslamı bərpa edən insan kimi məhz fars Salmanın xalqı göstərilir (39).

Qədim mənbələrdə Mehdinin Kir adlandırılması, Kir obrazının qədim Misirin Qor Allahının obrazında olması deməkdir. Mətnlərə görə, dünyaya Allah kimi gəlmiş Osiris (Asar/Azər) axirətə yaxın ölür və sonradan arvadı İsida və oğlu Qor onu dirildirlər. Mənbələrdə Qor/Xor Allahı - Xoris/Horus kimi də yazılır ki, bu da Xor-Sia, yəni Xor Allahının ruhu mənasındadır. Xoris/Horus rəmzi isə Xristin, yəni İsa peyğəmbərin rəmzidir və mənbələrdə bu Allah - Bakxoris, yəni Bəg Qor adlandırılır (40). Qədim Misir mətnlərinə görə, axirətdə gələn Xor/Xoris Allahı qədim sirləri biləcək ki, İran mənbələrində bu müdrik - Axura Mazda (Hörmüz – elmin ağası) kimi qeyd olunur. Qədim Misirin Şu (Sia), yəhudilərin Yeşua, müsəlmanların isə Şiə adlandırdıqları İsa peyğəmbər haqqında mən, “Bütün dinlər birdir” adlı məqaləmdə geniş məlumat vermişəm (41). İsa peyğəmbərin vətəni olan Qalileyin Nazaret (Nasara) eli bizlərə, ifrat şiələrin Gel nizarilərinin eli kimi məlumdur. Burada yaşayan ismaililərin batin elmi isə İslamdan əvvəl də İranda mövcud olmuşdur. Mənbələrdə “Gelati-Şiə” (Qulat) kimi qeyd olunan bu Azəri türk bəgləri ən qədim Misir mənbələrində “Şəmsu-Qor”, yəni “Qor yoluyla gedənlər” adlandırılır. Bu isə o deməkdir ki, axirətdə gələn Qor Allahı da məhz bu türk bəglərinin Gel elindən olacaqdır.

Mənbələrdə Qor yoluyla gedən türklər Xorasan türkləri kimi də tanınır ki, Xorasan rəmzi altında Xor/Qor Allahının göydəki dünyası, yəni Yuxarı Misir, Osiris (Asar/Azər) şahlığı nəzərdə tutulur. Sufizmdə Xorasan rəmzi Xor-Sin kimi açıqlanır və buradakı Sin rəmzi Xarrandan (Arran) olan Ay Allahı Sin (Quranda Yasin) mənasındadır. Mənbələrdə o eyni zamanda “İl-Amurru”, yəni amorey, mar, əmirlərin El Allahı ilə (Əli-Əmir əl möminin) eyniləşdirilir. Deməli, Xorasan türkləri – Xarran/Arran elinin seyid-bəgləri olan ifrat şiələrdir.

Xor/Qor yoluyla gedən türklərə – “Türki-Xər” rəmzi də şamil edilir ki, bu da fars dilində “Eşşək-Türk” mənasını verir. Xər, yəni uzunqulaq rəmzi İran mifologiyasının ən sirli rəmzlərindən biridir. Avestada Xər/Xərə uzunqulağı okeanın ortasında durmuş mifik obrazdır (42). IX əsrdə pəhləvi dilində yazılmış Bundaxişn kosmoqonik yazısında bu uzunqulaq, Frahvkard dənizinin ortasında dayanmış üçayaqlı kosmik varlıq kimi təsvir olunur. Onun altı gözü, doqquz ağzı, iki qulağı, bir buynuzu, göy başı, ağ bədəni, ruhani qidası var və o mömindir... Altı gözün gücü ilə o boğur və əzir... O Özü Xunbənd dağı boydadır və hər üç ayağı elədir ki, o yerdə duranda, min qoyun bir yerə yığışanda onun altından keçə bilir. Dırnaqları arasında öz ilxısı ilə min insan yerləşə bilər. Qulaqları ilə isə bütün Mazandaranı örtə bilər və s. (43). Bu mətndə yer kürəsinin üçdə biri boyda olan kosmik insandan və onun dirilməsi ilə bağlı yaradılışdan danışılır ki, bu da Xər rəmzinin bilavasitə Kamil İnsanın, dünyanı idarə etməsi üçün yaratdığı kosmik varlıq mənasında olması deməkdir. Bu isə Xər uzunqulağının - “Kainat atı”nın digər variantı olması nənasındadır. Əgər Rəhman Allah “Kainat atı”nı, dünyanın yaradılışı zamanı, dünyanı axirətədək idarə etmək üçün yaratmışdısa, Xər uzunqulağı - axirətdən sonrakı dövrlərdə dünyanı idarə etmək üçün yaranacaq kosmik varlıqdır.

İran mifologiyasında Xər rəmzi vəhşi çöl uzunqulağı mənasında Gur kimi də qeyd olunur. Rəvayətlərdə Gur rəmzi Bəhram (Bəg-İrəm) şaha aid edilərək, Bəhram-Gur kimi qeyd edilir. Mifologiyada Bəhram-Gurun əjdahanı öldürməsi, onun Persey, yəni farsların əcdadı rolunda olması deməkdir. Deməli, uzunqulaq rəmzi bilavasitə parsların əcdadları ilə bağlı çox mistik və qədim rəmzdir.

Əhdi-Ətiqdəki Zəkəriyyə peyğəmbərin kitabında, İsa peyğəmbər uzunqulaq üstündə gəlir ki, bu da elə üç ayaqlı uzunqulaq və Bəhram-Gurun obrazı kimi məhz axirətə aid edilməlidir (44). Çünki Qurana görə, İsa peyğəmbər Adəmdən sonra ikinci varlıqdır ki, Allahın “Kün!” əmri ilə yaradılmışdır. Yəni, o məhz Axirətdə Adəmin yerinə keçəcəkdir.

Tövratda uzunqulaq obrazı İbrahim peyğəmbərin Aqaradan, yəni Həcərdən olan oğlu İzmailə - İsmailə şamil edilir: “Və Allahın mələyi ona (Aqaraya) dedi: “Sən hamilə qalacaqsan və oğul doğacaqsan və onu İzmail adlandıracaqsan, çünki Allah sənin kədərini eşitdi. Və o “Pere Adam” kimi – onun əli hamıda, hamının əli onda olacaq və o öz qardaşları ilə üz-üzə yaşayacaq” (45). Buradakı “Pere Adam” rəmzi sufizmdə “Pir-Adəm”, yəni “firon Atum Allahı” mənasını verirsə də, yəhudi dilində bu “vəhşi uzunqulaq” mənasındadır. Bu isə o deməkdir ki, axirətdə gəlməli olan İsa peyğəmbərin obrazı məhz İbrahim peyğəmbərin oğlu İsmailin obrazıdır. Tövrata və digər mənbələrə görə İsmail Faran səhrasında yaşayırdı və məhz buradan Mehdi mənasında olan Allahın nuru yayıldı (46). Avvakum peyğəmbər də bu haqda yazır: “Femandan Allah və Faran dağından müqəddəs gələcək. Onun böyüklüyü Göyləri və onun şöhrəti isə yerlərlə dolacaq” (47). Belə çıxır ki, axirətdə gələcək Mehdi məhz Faran dağından zühur edəcəkdir. Faran dağı isə elə Pirion/Piran rəmzləri kimi efir mənasındadır ki, bu İlahi od da Midiyadakı bir dağın altında, Cəbərut aləmi mənasında olan mağarada mövcuddur.

Yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, “Türki-Xər” rəmzi, axirətdə gələn və Mehdi obrazında olan türkə aid edilməlidir. Bu isə qədim Misirin Xor (Qor) Allahı mənasındadır. Xor/Qor Allahının yolu ilə gedən qədim Misir pirlərinin (firon) nəsli, Assur/Aşşur mənbələrində İşşakki Şahları-Allahları adlandırılır ki, bu da iki dünyanın sahibləri mənasındadır və mən bu haqda məqalələrimdə yazmışam.

Bu gün fars dili adlandırılan dil - qədim Azəri pirlərinin, Babil qülləsini tikməzdən əvvəl yaratdıqları vahid dilin bir hissəsidir. Azəri dilindəki sözlərin böyük bir qismi fars, ərəb sözüdür ki, bunların da hamısı rəmzlərdir. Ümumiyyətlə, birdəfəlik bilmək lazımdır ki, insanlar danışdığı dilə görə millətlərə, xalqlara bölünmürlər. Qədim müdriklərin məntiqinə görə, iki növ insan yaradılmışdır ki, Misir yazılarına görə bunlar; Allah kimi yaradılan Asar/Osiris, yəni Azər nəsli və adi insanlardır. Əflatuna görə isə adi insanları bu Allahlar nəsli yaratmışlar (48). Adi insanlar nifrətə layiq olduqları üçün yazılarda qeyd olunmağa layiq deyillər (49). Bütün qədim mənbələr isə, göydə Allah yaratmış Azəri türk bəglərinin bu dünyada gördüyü və görəcəyi işlərə aiddir.

Tövrata görə, Allah vahid dili ona görə müxtəlif dillərə parçaladı ki, Babil qülləsi kimi tanıdığımız “Yer və Göyün təməl evi” (Etemenanki – AtumNunKi – AdəmKün/Damkin) olan Kinun/Kənan məbədinin sirləri hamı üçün naməlum qalsın. Quranda Kinun rəmzi Allahın “Kün!” – “Ol!” əmri kimi qeyd olunur və Adəm məhz bu əmrlə yaradılmışdır. Tövratda  Kün şəhəri Səba şahı AdraAzərə aid edilir (50). Fyursta görə, Kün adı Saturnla bağlıdır ki, insanlara qəzəblənən Saturn, bu şəhərdə onları vahid dildən məhrum edib, dünyaya səpələmişdi. Mənbələrdə Kün eli dedikdə isə - Azəri türk seyid-bəglərinin Gelarküni eli nəzərdə tutulmalıdır.

Yazdıqlarımızdan çıxan əsas nəticə odur ki, pars/fars dedikdə adi insanlar yox, qədim dünyanın sahibləri olan Azəri türk atabəgləri (seyid-bəglər) nəzərdə tutulmalıdır. Ən qədim dövrlərdən keçən əsrə qədər, İran, yəni Eran/Aran şahları məhz Azərbaycanın türk bəglərinin nəslinə mənsub olmuşlar. Bütün bunlar haqda daha geniş məlumat və təkzibolunmaz faktlar müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında və məqalələrimdə verilmişdir.

 

 

Ədəbiyyat

1.         Herodot, “Tarix”, kit. 2, böl. 91

2.         Елена Блаватская, “Тайная доктрина”, III cild, səh. 41

3.         Sayt: http://gilarbek.blogspot.com/2013/11/misteriyalar-yaradan-din-ustalar.html

4.         “Kitabi - Dədə Qorqud”, B., 1988, səh. 44

5.         Библия, Езек. 31:3,4,7

6.         Sayt: http://gilarbek.blogspot.com/2012_06_01_archive.html

7.         Sayt: http://gilarbek.blogspot.com/2012/03/rhman-allahn-aglasgmaz-sirlri.html

8.         Б. А. Тураев, “История Древнего Востока”, II cild, Л., 1935, səh. 135, 44

9.         Себеос, “История императора Иракла”, sayt: www.vehi.net/istoriya/armenia/sebeos/

10.    “История Древнего Востока”, М.,1988, II cild, səh. 338

11.    Г. В. Носовский, А. Т. Фоменко, “Новая хронология Руси, Англии и Рима”, М., 2001, səh. 535, 538

12.    К. Гандзакеци, “История Армении”, М., 1976, səh. 282

13.    Quran, 25:15

14.    М. Бойс, “Зороастрийцы”, М., 1987, səh. 150

15.    “История Древнего Востока”, I cild, М., 1983, səh. 281

16.    Себеос, “История императора Иракла”, 3/17, Sayt: www.vehi.net/istoriya/armenia/sebeos/

17.    Sayt: http://www.gilarbeg.com/?sehife=oxu&lang=1&content=1238

18.    Strabon, XI:2/8

19.    М. Хоренаци, “История Армении”, Kit. 3, böl. 42

20.    А. Даврижеци, “Книга историй”, М., 1973, səh.17

21.    Sayt: http://gilarbeg.com/print.php?content=1242

22.    Ал Ягуби, “Книга стран”, СМОМПК, 38 burax., 1908, səh. 59

23.    Quran, 89:7

24.    Б. А. Тураев, “История древнего Востока”, I cild. Л., 1935, səh. 135, 126

25.    Б. А. Тураев,  “История древнего востока”, I cild, Л., 1935, səh. 190, 191

26.    Е. А. Уоллис Бадж, “Египетская книга мёртвых”, М-СПб., Ексмо, 2005, səh. 95

27.    Мухиддин ибн Араби, “Геммы мудрости”, böl.16, Sayt: http://www.iph.ras.ru/~orient/win/publictn/bezels/ogl.htm

28.    Р. Фрай, “Наследие Ирана” М., 1972, səh.152

29.    М. Хоренаци, “История Армении”, kit. II, böl. 7

30.    Sayt: http://gilarbeg.com/print.php?content=1138

31.    Sayt:http://tululu.org/read71509/1/

32.    Г. В. Носовский, А. Т. Фоменко, “Империя”, М., 2000, səh. 120, 409, 413, 414

33.    Sayt: http://www.gilarbeg.com/?sehife=oxu&lang=&content=1162

34.    Sayt: http://ru.wikipedia.org/wiki/Фарисеи

35.    Sayt: http://www.gilarbeg.com/index.php?sehife=oxu&lang=1&content=1180

36.    “Гимн Пуруше”, X:90/2

37.    “Упанишады”, М., 2000, səh. 73,74

38.    Библия, Исая, 45:1

39.    Sayt: http://yvision.kz/post/273138

40.    Б. А. Тураев, “Древний Египет”, Петроград, 1922, “Огни” mətb., səh. 123

41.    Sayt: http://www.gilarbeg.com/index.php?sehife=oxu&lang=1&content=1156

42.    В. Ю. Крюкова, “Приводные” существа и трехногий осел xara - в зороастрийской мифологии”, sayt:  http://www.kunstkamera.ru/files/lib/978-5-88431-211-1/978-5-88431-211-1_05.pdf

43.    Бундахишн, XIX böl., “О трехногом осле”, sayt: http://blagoverie.org/tradition/pehlevi/bundahishn/bund18-19.phtml#p19

44.    Библия, Захар. 9:9-10

45.    Библия, Быт.16:11-12

46.    Библия, Быт.21:20-21, Втор.33:2

47.    Библия, Авак. 3:3

48.    Sayt: http://gilarbek.blogspot.com/

49.    М. Хоренаци, “История Армении”, kit. I, böl. 5

50.    Библия, 1Пар 18:8, 2Цар 8:8

 

                                                                                       Firudin Gilar Bəg

                                                                             Lora Osmanoğlu

                                                                            

 

 

   




Tarix:      www.gilarbeg.com Saytı